هرچه کان را ببری تو همی از حق خدای

مومنی را که ضعیف است یکی نان ندهی

آشکارا دهی آن اندک و بی مایه زکات

رشوت حاکم جز در شب و پنهان ندهی

بی گمان جز که به سلطان و تاوان ندهی

از غم مزد سر ماه که آن یک درم است

کودک خویش به استاد و دبستان ندهی