کودک خویش به استاد و دبستان ندهی

هرچه کان را ببری تو همی از حق خدای

بی گمان جز که به سلطان و تاوان ندهی

از غم مزد سر ماه که آن یک درم است

هرچه کان را به دل خوش ندهی از پی مزد

آن به کار بزه جز کز بن دندان ندهی

گر تو را دیو سلیمان ز سلیمان نفریفت