جان پرمایه همی چون بفروشی بنچیز

گرت باید که تنت به آتش سوزان ندهی

چه بود، نیک بیندیش به تدبیر خرد،

که ز حامد نستانی و به حمدان ندهی؟

چیز پرمایه همان به که به ارزان ندهی

دیو بی فرمان بنشیند بر گردن تو

چو تو گردن به خداونده فرمان ندهی؟