چو تو گردن به خداونده فرمان ندهی؟

جان پرمایه همی چون بفروشی بنچیز

چیز پرمایه همان به که به ارزان ندهی

دیو بی فرمان بنشیند بر گردن تو

شاخ زنبور به انگور تو افگنده ستی

چو نیت کردی کانگور به دهقان ندهی

نیت نیک رساند به تو نیکی و صلاح