شاخ زنبور به انگور تو افگنده ستی

چیز پرمایه همان به که به ارزان ندهی

دیو بی فرمان بنشیند بر گردن تو

چو تو گردن به خداونده فرمان ندهی؟

چو نیت کردی کانگور به دهقان ندهی

نیت نیک رساند به تو نیکی و صلاح

دل هشیار نگر خیره به مستان ندهی