به زر و گوهران آراسته خود را چو دارائی

اگر سرا به ضرا در ندیده ستی بشو بنگر

ستاره زیر ابر اندر چو سرا زیر ضرائی

چو خوشه نسترن پروین درفشنده به سبزه بر

نهاده چشم سرخ خویش را عیوق زی مغرب

چو از کینه معادی چشم بنهد زی معادائی

چو در تاریک چه یوسف منور مشتری در شب