چو در تاریک چه یوسف منور مشتری در شب

به زر و گوهران آراسته خود را چو دارائی

نهاده چشم سرخ خویش را عیوق زی مغرب

چو از کینه معادی چشم بنهد زی معادائی

درو زهره بمانده زرد و حیران چون زلیخائی

کنیسه مریمستی چرخ گفتی پر ز گوهرها

نجوم ایدون چو رهبانان و دبران چون چلیبائی