گاه یار توست و گه دشمن چو تیغ هندوی

اژدهائی پیشه دارد روز و شب با عاقلان

باز با جهال پیشه ش گربگی و راسوی

حال او چون رنگ بوقلمون نباشد یک نهاد

سایه توست این جهان دایم دوان در پیش تو

در نیابد سایه را کس، بر پیش تا کی دوی؟

بر امید آنکه ترکی مر تو را خدمت کند