در نیابد سایه را کس، بر پیش تا کی دوی؟

حال او چون رنگ بوقلمون نباشد یک نهاد

گاه یار توست و گه دشمن چو تیغ هندوی

سایه توست این جهان دایم دوان در پیش تو

بر امید آنکه ترکی مر تو را خدمت کند

بنده خانی و خاک زیر پای یپغوی

ای کهن گیتی کهن کرده تو را، چون بیهشی