گر نه ای بدبخت، بر پستان مادر چون گزی؟

چون نیلفنجی به طاعت عمر جاویدی همی؟

چون همی شادان بباشی گرت گویم «دیر زی»؟

تن ز بهر طاعتت دادند، عاصی چون شدی؟

عارضی با مال و ملک و تا رسی بر آب و نان

کشته ای در خاک نادانی درخت گربزی

هم سپیداری به بی باری و هم بی سایگی