عارضی با مال و ملک و تا رسی بر آب و نان

چون همی شادان بباشی گرت گویم «دیر زی»؟

تن ز بهر طاعتت دادند، عاصی چون شدی؟

گر نه ای بدبخت، بر پستان مادر چون گزی؟

کشته ای در خاک نادانی درخت گربزی

هم سپیداری به بی باری و هم بی سایگی

گر برستی بهتر آن باشد که هرگز نغرزی