زانکه در عالم علم گشته به نام آنکه اوست

از ضیاع خویش و از دار و عقار،ای ناصبی ؟

تا قرار من به یمگان است می دانم که نیست

جز به یمگان علم و حکمت را قرار،ای ناصبی

خازن علم خدای کامگار،ای ناصبی

آنکه تا او را ندانی می خوری و می چری

تو بجای ... ار، ای ناصبی