تو بجای ... ار، ای ناصبی

زانکه در عالم علم گشته به نام آنکه اوست

خازن علم خدای کامگار،ای ناصبی

آنکه تا او را ندانی می خوری و می چری

چون ز مشکلهات پرسم عورتت پیدا شود

بی ازاری، بی ازاری ، بی ازار، ای ناصبی

طبع خر داری تو، حکمت را کسی بر طبع تو