نگوئی یک شکسته خویش کی بستی؟

فرود آوردی آنچه ش خود برآوردی

گسستی هرچه کان را خود بپیوستی

بسی بسته شکستی پیش من، پس چون

بگوئی وانگهی از گفته برگردی

بدان ماند که گوئی بی هش و مستی

نگار کودکی را که ش به من دادی