بدان ماند که گوئی بی هش و مستی

بسی بسته شکستی پیش من، پس چون

نگوئی یک شکسته خویش کی بستی؟

بگوئی وانگهی از گفته برگردی

نگار کودکی را که ش به من دادی

به آب پیری از رویم فرو شستی

چه کردم چون نسازد طبع تو با من؟