درویش توست خلق به عمر ایراک

وز زیر روزگار تو بیرونی

اکنونیان روان و تو برجائی

زیرا که نیست جسم تو اکنونی

از عمر بی کناره تو قارونی

درویش دون بود، همه دونانند

اینها و، بر نهاده به تو دونی