که بر زنند به زیرش ز مخمل آستری

به سان طیر ابابیل لشکری که همی

بیوفتد گهری زو به جای هر حجری

چو خیمه ای شود از دیبه کبود فلک

کنون ببارد شاخی که داشت بار عقیق

ز مهره های بلورین ساده سود بری

چو صدهزاران زرینه تیر بودی مهر