یکیت گوید کافتاده اند چون مستان

ز خلق تا ننشیند به جای او دگری

یکیت گوید کاین خلق بی شمار همه

ز روزگار بزاید ز ماده ای و نری

که با ما می نشناسند از بهی بتری

کسی نبینی کو راه راست یارد جست

مگر که بر پدرش فتنه گشت هر پسری