خره به یار دهد خور، تو چون که بستانی

که زان بهی دگری را نیاوری تبهی

ازان تهی تر دستی مدان که پر نشود

مگر بدانکه کند دست یار خویش تهی

زیار خویش خورش گر نه کمتر از خرهی؟

قلم بگیر و فزونی مجوی و غبن مکش

اگر به حکمت و علم اندر اهل پایگهی