که زان بهی دگری را نیاوری تبهی

به تیغ بهتری تو به بتری ی دگری است

نگر به حال بدی ی دیگری مجوی بهی

بهی به نوک قلم جوی اگر همی خواهی

ازان تهی تر دستی مدان که پر نشود

مگر بدانکه کند دست یار خویش تهی

خره به یار دهد خور، تو چون که بستانی