دشت گلگون شد گوئی که پرندستی

دشت همواره نه چون پیسه مهارستی

نه همانا که بر این اشتر نوروزی

جز که کافور و در و گوهر بارستی

آب میگون شد گوئی که عقارستی

گرنه می می خوردی نرگس تر از جوی

چشم او هرگز پر خواب و خمارستی؟