نخوانی پیش و نپسندی ز فرزندان بسیارت

به رنده روز و سوهان شبم دایم همی رندی

ز چون و چند بیرونی ازیرا عقل نشناسد

نه مر بودنت را چونی نه مر گشتنت را چندی

مگر آن را کزو ناید بجز بدفعلی و رندی

بسا شاهان با ملک و سپاه و گنج آگنده

که شان بربودی از گاه و بدین چاه اندر افگندی