همچون کدوئی سوی نبیدو، سوی مزگت

زان است که با بنده پر از مکر و شکنجی

اندیشه کن از بندگی امروز که بنده ت

در پیش به پای است و تو بنشسته به شنجی

آگنده به گاورس دو خرواری غنجی

با مسجد و با موذن چون سر که و ترفی

با مسخره و مطرب چون شیر و برنجی