آگنده به گاورس دو خرواری غنجی

اندیشه کن از بندگی امروز که بنده ت

در پیش به پای است و تو بنشسته به شنجی

همچون کدوئی سوی نبیدو، سوی مزگت

با مسجد و با موذن چون سر که و ترفی

با مسخره و مطرب چون شیر و برنجی

والله که نسجند نماز تو ازیراک