آن است خردمند که خوردنش خلنج

تو چند لب و زلفک بت روی شکنجی؟

لختی به ترنج از قبل جانت میان سخت

از بهر تن این سست میان چند ترنجی؟

زان است که تو بی خرد از کاسه خلنجی

گرگی تو که بی نفعی و بی خنج ولیکن

خود روز و شب اندر طلب نفعی و خنجی