طمع خیره چه داری که شوی باقی؟

بچه گردونی زیرا سوی من دونی

او همان است که بوده است ولیکن تو

نه همانا که همانی، که دگرگونی

نشود چون ازلی بوده اکنونی

تو مر آن گوهر بیرونی باقی را

چون یکی درج برآورده به افسونی