چون به یمگان در بی مونس و محزونی؟»

گر بر این آب تو را تشنگیی باشد

منت جیحونم و تو برلب جیحونی

و گرم گوئی «پس گر نه تو بی راهی

مغزت از عنبر دین بوی نمی یابد

زانکه با دنیا هم گوشه و مقرونی

وای بر من که در این تنگ دره ماندم