مغزت از عنبر دین بوی نمی یابد

منت جیحونم و تو برلب جیحونی

و گرم گوئی «پس گر نه تو بی راهی

چون به یمگان در بی مونس و محزونی؟»

زانکه با دنیا هم گوشه و مقرونی

وای بر من که در این تنگ دره ماندم

خنک تو که بنشسته به هامونی!