چو بوستان و به قد سرو بوستان شده ای؟

چرا که مادر پیر تو ناتوان نشده است

تو پیش مادر خود پیرو ناتوان شده ای؟

فریفته چه شوی ای جوان بدانکه به روی

چگونه مهر نهم بر تو زان سپس که به جهل

تو بر زمانه بدمهر مهربان شده ای

به خوی تن مرو ایرا که تو عدیل خرد