تو بر زمانه بدمهر مهربان شده ای

فریفته چه شوی ای جوان بدانکه به روی

چو بوستان و به قد سرو بوستان شده ای؟

چگونه مهر نهم بر تو زان سپس که به جهل

به خوی تن مرو ایرا که تو عدیل خرد

به سفله تن نشدی بل به پاک جان شده ای

نگاه کن که: در این خیمه چهارستون