گمان مبر که بر این کاروان بسته زبان

که سوی او تو سزای نعیم و خوان شده ای

طفیلیان تو گشتند جمله جانوران

بر این مبارک خوان و تو میهمان شده ای

تو جز به عقل و سخن میر کاروان شده ای

اگر به عقل و سخن گشته ای بر این رمه میر

چرا ز عقل و سخن چون رمه رمان شده ای؟