عیبیش جز این نیست که آبستن گشته ست

چون بوی خوش غالیه و عنبر و بانست

انگور سیاهست و چوماهست و عجب نیست

زیرا که سیاهی صفت ماه روانست

او نوز یکی دخترکی تاز جوانست

بی شوی شد آبستن، چون مریم عمران

وین قصه بسی طرفه تر و خوشتر از آنست