بی شوی شد آبستن، چون مریم عمران

زیرا که سیاهی صفت ماه روانست

عیبیش جز این نیست که آبستن گشته ست

او نوز یکی دخترکی تاز جوانست

وین قصه بسی طرفه تر و خوشتر از آنست

زیرا که گر آبستن مریم به دهان شد

این دختر رز را، نه لبست و نه دهانست