آمد نوروز ماه می خور و می ده پگاه

بود همه بودنی، کلک فرو ایستاد

می خور کت بادنوش، بر سمن و پیلگوش

روز رش و رام و جوش، روز خور و ماه و باد

هر روز تا شامگاه، هر شب تا بامداد

بارد در خوشاب، از آستین سحاب

وز دم حوت آفتاب، روی به بالا نهاد