تا گل خیری بود چو روی معصفر

باز، نخواهد به پیش او در، مرود

جام، نخواهد به کف او در، مطرب

اسب، نخواهد به زیر او در، مقود

تا تن سنبل بود چو زلف مجعد

تا بچرد رنگ در میانه کهسار

تا بچمد گور در میانه فدفد