تا تن سنبل بود چو زلف مجعد

جام، نخواهد به کف او در، مطرب

اسب، نخواهد به زیر او در، مقود

تا گل خیری بود چو روی معصفر

تا بچرد رنگ در میانه کهسار

تا بچمد گور در میانه فدفد

باش همیشه ندیم بخت مساعد