پیش تو ناید و نکند با تو چارچار

سالار خانیان را، با خیل و با خدم

کردی همه نگون و نگون بخت و خاکسار

تا بر کسی گرفته نباشد خدای خشم

بوری تگین که خشم خدای اندرو رسید

او را از آن دیار دوانید باین دیار

تا گنج او خراب شد و خیل او اسیر