از حشمت تو ملک ملک را گزیر نیست

از خوی نیک باشد، فعل نکو خبیر

از کار خیر، عزم تو هرگز نگشت باز

هرگز ز راه باز نگشته ست هیچ تیر

آری درخت را بود از آب ناگزیر

گر حکم تو سریر تو محکم نداری

زیر تو از سرور تو بر پردی سریر