آری درخت را بود از آب ناگزیر

از کار خیر، عزم تو هرگز نگشت باز

هرگز ز راه باز نگشته ست هیچ تیر

از حشمت تو ملک ملک را گزیر نیست

گر حکم تو سریر تو محکم نداری

زیر تو از سرور تو بر پردی سریر

جود از دو کف بخل زدایت کند نفر