می زعفری خور ز دست بتی

که مردم مرانند و تو نامران

در آمد ترا روز بهمنجنه

به فیروزی این روز را بگذران

که گویی قضیبی ست از خیزران

می زعفرانی که چون خوردیش

رود سوی دل راست چون زعفران