می زعفرانی که چون خوردیش

به فیروزی این روز را بگذران

می زعفری خور ز دست بتی

که گویی قضیبی ست از خیزران

رود سوی دل راست چون زعفران

نه با رنگ او بایدت رنگ گل

نه با بوی او نرگس و ضیمران