گوای منست آفریننده ام

که پیش تو پوزش نبیند بخواب

بسی دادمش پند و سودی نداشت

بخیره همی سر ز پندم بگاشت

که بارید خون از دو بیننده ام

چو گرسیوز و جهن پیوند تو

که ساید بزاری کنون بند تو