به انتها رسیده هم عنای او

قمر بسان چشم دردگین شود

سپیده دم شود چو توتیای او

رسیده من به انتهای بادیه

به مجلس خدایگان بی کفو

که نافریده همچو او خدای او

مدبری که سنگ منجنیق را