به مجلس خدایگان بی کفو

سپیده دم شود چو توتیای او

رسیده من به انتهای بادیه

به انتها رسیده هم عنای او

که نافریده همچو او خدای او

مدبری که سنگ منجنیق را

بدارد اندرین هوا دهای او