تا دور توان گشت به توشه ز مهامه

معذور همی دار که این بار دگر من

شعریت بیارم که بود صد ره از ین به

تا راه توان یافت به دریا ز ستاره

بختت ازلی باد و بقایت ابدی باد

ایزد مرساناد به روی تو مکاره