معذور همی دار که این بار دگر من

سجع متنبی گفتن، پیش متفقه

ای خواجه فرخنده، ار ایدون که نیامد

این شعر تو نیکوتر از آن روز دوشنبه

شعریت بیارم که بود صد ره از ین به

تا راه توان یافت به دریا ز ستاره

تا دور توان گشت به توشه ز مهامه