تا لاله و نسرین بود، تا زهره و پروین بود

از «سیف اصدق» راست تر در فتح آن عموریه

چون من ترا مدحت کنم، گویی که خود اعشی منم

از بسکه اندر دامنم از چرخ بارد قافیه

تا جشن فروردین بود، تا عیدهای اضحیه

عمر تو بادا بیکران، سود تو بادا بی زیان

همواره پای و جاودان، در عز و ناز و عافیه