شاعرت را گو که خوان و حاجبت را گو که پای

جام گیر و جای دار و نام جوی و کام ران

بت فریب و کین گداز و دین پژوه و ره نمای

خازنت را گو که سنج و رایضت را گو که ران

حاسدت را گو: گریز و ساقیت را گو: ریز

ناصحت را گو: نشین و مطربت را گو: سرای

چون بیابی مهر و کین: آن را ببین، این را ستر