چون بیابی مهر و کین: آن را ببین، این را ستر

شاعرت را گو که خوان و حاجبت را گو که پای

حاسدت را گو: گریز و ساقیت را گو: ریز

ناصحت را گو: نشین و مطربت را گو: سرای

چون ببینی بخل و جود : این را گزین، آن را گزای

نافه را و مشک را و سیم را و جام را

برنواز و برفتال و برفشان و برگرای