به باده سرد توان کرد آتش حدثان

که تو به باده ز چنگ زمانه محترزی

به هر تنی که می اندر شود، غمش بشود

چنانکه باز نیاید چو قارظ عنزی

که آتش حدثان همچو آتشیست گزی

بگیر باده نوشین و نوش کن به صواب

به بانگ شیشم، با بانگ افسر سکزی